Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

a promising

  • 1 promissio

    prōmissĭo, ōnis f. [promitto].
    I.
    In gen., a promising, promise (class. only in sing.; prop. the act of promising; cf. promissum, the thing promised):

    provinciae,

    Cic. Att. 8, 9, 4:

    auxilii,

    id. Fam. 4, 13, 1:

    scelerum,

    id. Phil. 8, 3, 10; cf. Don. Ter. And. 2, 3, 27.—
    II.
    In partic., rhet. t. t., a promising:

    tum promissio, si audierint, probaturos,

    Cic. de Or. 2, 83, 339; 3, 53, 205.

    Lewis & Short latin dictionary > promissio

  • 2 prōmissiō

        prōmissiō ōnis, f    [pro+MIT-], a promising, promise: provinciae: scelerum.—In rhet., a promise.
    * * *
    promise; act/instance of promising; guarantee that proof will come (rhetoric)

    Latin-English dictionary > prōmissiō

  • 3 aptus

        aptus P. and adj.    [P. of *apo; cf. apiscor].    I. As part, fastened, joined, fitted, bound, attached: gladium e setā. — Fig., depending upon, arising from: causae aliae ex aliis aptae: ex verbis ius: vita apta virtute: rudentibus fortuna, dependent on cables. — Fitted together, connected, joined: apta dissolvere... dissipata conectere: omnia inter se apta et conexa. — Poet., adorned, fitted: caelum stellis, studded, V. —    II. adj. with comp. and sup, suited, suitable, proper, ready, fit, appropriate, adapted, conformable: locus ad insidias aptior: castra ad bellum ducendum aptissima, C.: genera dicendi aptiora adulescentibus: dies sacrificio, L.: portūs puppibus, O.: amicis, serviceable, H.: pinus antemnis ferendis, O.: formas deus in omnes, easily changed into, O.: aptior persona, quae loqueretur: apta (ficus) legi, O.: saltūs eligit aptos, promising, O.: lar, satisfactory, H.: exercitus, ready for battle, L. — Of style: oratio.
    * * *
    apta -um, aptior -or -us, aptissimus -a -um ADJ
    suitable, adapted; ready; apt, proper; tied, attached to; dependent on (w/ex)

    Latin-English dictionary > aptus

  • 4 pollicitātiō

        pollicitātiō ōnis, f    [pollicitor], a promising, promise: hinc pollicitationes aufer, T.: Bomilcarem multis pollicitationibus adgredi, S.: huic magnis pollicitationibus persuadet, ut, etc., Cs.
    * * *

    Latin-English dictionary > pollicitātiō

  • 5 tribūtārius

        tribūtārius adj.    [tributum], of tribute, relating to contributions: tabellae, i. e. promising rich gifts.
    * * *
    tributaria, tributarium ADJ

    Latin-English dictionary > tribūtārius

  • 6 despondeo

    dē-spondĕo, spondi, sponsum, 2 ( perf. despopondisse, Plaut. Trin. 3, 1, 2; plqpf. despoponderas, id. Truc. 4, 3, 51;

    with despondi,

    id. Aul. 2, 3, 4:

    despondisse,

    id. Trin. 5, 2, 9 et saep.), v. a., to promise to give, to promise, pledge.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (rarely):

    librum alicui,

    Cic. Att. 13, 12, 3:

    Syriam homini,

    id. ib. 1, 16, 8:

    domum, hortos, Baias sibi,

    id. ib. 11, 6, 6:

    imperium Orientis Romanis,

    Liv. 26, 37:

    consulatum,

    id. 4, 13: Tarpeias arces sibi (sc. diripiendas, with promittere), Luc. 7, 758.— Far more freq. and class.,
    B.
    In partic. t. t., to promise in marriage, to betroth, engage: qui spoponderat filiam, despondisse dicebatur, quod de sponte ejus, id est de voluntate exierat, Varr. L. L. 6, § 71 Müll.:

    filiam alicui,

    Plaut. Aul. 2, 2, 28; id. Rud. 4, 8, 5; Ter. Heaut. 4, 5, 36; Cic. Att. 1, 3 fin.; id. de Or. 1, 56, 239; id. Clu. 64, 179; Liv. 1, 26; 1, 39; Ov. M. 9, 715:

    vos uni viro,

    Vulg. 2 Cor. 11, 2 et saep.— Absol.:

    placuit despondi (sc. eam),

    Ter. And. 1, 1, 75; cf.:

    sororem suam in tam fortem familiam,

    Plaut. Trin. 5, 2, 9; and:

    filiam suam in divitias maxumas,

    id. Cist. 2, 3, 57. —Rarely with sibi: Orestillae filiam sibi, to espouse, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 7.— Pass. impers.:

    intus despondebitur,

    Ter. And. 5, 6, 16.—
    2.
    Transf., facete:

    bibliothecam tuam cave cuiquam despondeas, quamvis acrem amatorem inveneris,

    Cic. Att. 1, 10, 4.—
    II.
    Trop.
    A.
    To promise, give up, devote to:

    spes reipublicae despondetur anno consulatus tui,

    Cic. Fam. 12, 9, 2:

    perjuria meritis poenis,

    Val. Fl. 7, 509.—
    B.
    With predom. idea of removing, putting away from one's self, to give up, yield, resign. So esp. freq. in Plaut.: animum, to lose courage, to despair, despond:

    ne lamentetur neve animum despondeat,

    Plaut. Mil. 1, 1, 6; 4, 2, 63; id. Merc. 3, 4, 29; id. Men. prol. 35; Varr. R. R. 3, 5, 6;

    in the same sense, animos,

    Liv. 3, 38; 26, 7; 31, 22;

    and simply, despondere,

    Col. 8, 10, 1:

    sapientiam,

    to despair of acquiring wisdom, Col. 11, 1, 11; cf.: nempe quas spopondi? St. Immo, quas despondi, inquito, have got rid of by promising, i. e. by being security for others, Plaut. Trin. 2, 4, 25 Ritschl (Fleck. dependi).

    Lewis & Short latin dictionary > despondeo

  • 7 factiosus

    factĭōsus, a, um, adj. [factio, II.], that has or seeks to form a party, powerful or eager for power, factious, seditious (class.;

    syn.: perduellis, seditiosus, tumultuosus, turbulentus, potens, praepotens): homo dives, factiosus,

    a demagogue, Plaut. Aul. 2, 2, 50:

    potens et factiosus,

    Auct. Her. 2, 26, 40:

    homo (with potens),

    Nep. Ages. 1:

    exsistunt in re publica plerumque largitores et factiosi, ut opes quam maximas consequantur, et sint vi potius superiores quam justitia pares,

    Cic. Off. 1, 19, 64:

    non divitiis cum divite, neque factione cum factioso, certabat,

    Sall. C. 54, 5; id. J. 31, 15 Dietsch:

    vel optimatium vel factiosa tyrannis illa vel regia, etc.,

    i. e. oligarchical, Cic. Rep. 1, 29, 45: linguă factiosi, busy with the tongue, i. e. promising a great deal, Plaut. Bacch. 3, 6, 13.— Comp.:

    mulier,

    Aur. Vict. Caes. 21.— Sup.:

    quisque,

    Plin. Ep. 4, 9, 5. —
    * Adv.: factĭōse, mightily, powerfully, Sid. Ep. 4, 24.

    Lewis & Short latin dictionary > factiosus

  • 8 mentior

    mentĭor, ītus, 4 ( fut. mentibitur, for mentietur, Plaut. Mil. 1, 1, 35; 2, 2, 99; v. Neue, Formenl. 2, p. 448), v. dep. n. and a. [prob. from root men-, whence mens, memini, q. v. Original meaning, to invent; hence],
    I.
    Neutr., to lie, cheat, deceive, etc.:

    mentiri palam,

    Plaut. Truc. 1, 2, 89:

    mentire,

    id. Poen. 3, 5, 18:

    adversus aliquem,

    id. Aul. 4, 7, 9:

    apud aliquem,

    id. Poen. 1, 1, 24:

    sibi,

    id. Am. 1, 2, 6:

    mihi,

    id. Capt. 3, 5, 46; Ter. Eun. 4, 4, 35:

    aperte,

    Cic. Ac. 2, 6, 18:

    in re aliquā,

    id. Att. 12, 21, 4:

    de re aliquā,

    id. N. D. 3, 6, 14:

    adeo veritatis diligens, ut ne joco quidem mentiretur,

    Nep. Epam. 3, 1.—With acc. and inf., to pretend, to declare falsely:

    certam me sum mentitus habere Horam, quae, etc.,

    Ov. Tr. 1, 3, 53; Plin. 12, 15, 34, § 67: mentior nisi or si mentior, a form of asseveration, I am a liar, if, etc.:

    mentior, nisi et quae alunt illud, corpora sunt,

    Sen. Ep. 106, 5:

    si mentiar, inquit, Ultima, quā fallam, sit Venus illa mihi,

    Ov. F. 4, 227.—Of things, to deceive, impose upon: frons, oculi, vultus persaepe mentiuntur, oratio vero saepissime, Cic. Q. Fr. 1, 1, 6:

    in quibus nihil umquam... vetustas mentita sit,

    id. N. D. 2, 5, 15.—
    B.
    To deceive one's self, mistake:

    mentire, gnate,

    Plaut. Trin. 2, 2, 83 Brix ad loc.—
    II.
    Act., to lie or speak falsely about, to assert falsely, make a false promise about; to feign, counterfeit, imitate a shape, nature, etc.:

    cujus consilio tantam rem mentitus esset,

    had devised such a falsehood, Sall. C. 48:

    originem alicujus,

    Just. 35, 2, 4:

    auspicium,

    Liv. 10, 40:

    titulum Lyciscae,

    to assume falsely, Juv. 6, 123:

    noctem,

    to promise falsely, Prop. 3, 9, 1:

    cur sese daemonia mentiuntur,

    Tert. Apol. 23; also, to invent, feign, of a poetical fiction:

    ita mentitur (sc. Homerus),

    Hor. A. P. 151; cf.:

    poëtae Orionem mentiuntur in pelago incidentem,

    Lact. 4, 15, 21.— Pass.:

    si a debitore, praelato die, pignoris obligatio mentiatur,

    Dig. 48, 10, 28.—
    B.
    Trop., of inanim. subjects: semel fac illud, Mentitur tua quod subinde tussis, do what your cough keeps falsely promising, i. e. die, Mart. 5, 39, 6:

    mentiris juvenem tinctis capillis,

    id. 3, 43, 1:

    color, qui chrysocollam mentitur,

    Plin. 35, 6, 29, § 48:

    nec varios discet mentiri lana colores,

    Verg. E. 4, 42: sexum viris denegatum muliebri motu, Col. praef. 1.—Hence, *
    1.
    mentĭens, entis, m. subst., a fallacy, sophism: quomodo mentientem, quem pseudomenon vocant, dissolvas, Cic. Div. 2, 4, 11. —
    2.
    mentītus, a, um, Part., in pass. signif., imitated, counterfeit, feigned ( poet.):

    mentita tela,

    Verg. A. 2, 422:

    figurae,

    Ov. M. 5, 326:

    fama,

    id. ib. 10, 28:

    nomen,

    id. ib. 10, 439; id. H. 11, 73; Sen. Contr. 5, 5, 3; Luc. 2, 512; Val. Fl. 6, 698; 7, 155; Sil. 15, 796; Stat. S. 4, 6, 21; id. Th. 1, 256; 7, 303; 10, 875; Poët. ap. Suet. Oth. 3; Prop. 4 (5), 7, 58:

    mentiti fictique terrores,

    Plin. Ep. 6, 20, 15; id. Pan. 81, 3:

    divinitas,

    Lact. 2, 16, 2; Quint. 12, 10, 76.

    Lewis & Short latin dictionary > mentior

  • 9 pollicitatio

    pollĭcĭtātĭo, ōnis, f. [pollicitor], a promising, a promise (class. but not in Cic., who uses promissio, promissum; usu. plur.):

    vereor ne istaec pollicitatio Te in crimen populo ponat,

    Plaut. Trin. 3, 3, 10:

    hinc pollicitationes aufer,

    Ter. Phorm. 5, 6, 18:

    huic magnis praemiis pollicitationibusque persuadet, ut, etc.,

    Caes. B. G. 3, 18; 3, 26; 7, 1; id. B. C. 3, 108; Sall. J. 61, 4; Sen. Ben. 3, 19, 3; Plin. Ep. 10, 33, 3; Auct. B. Afr. 35; Dig. 50, 12, 1 sqq.—In sing.: cum (legionem) ad se arcessisset Antonius hac pollicitatione, denarios quingenos singulis militibus daturum, Asin. Poll. ap. Cic. Fam. 10, 32, 4; Inscr. Grut. 422, 3:

    ex nudā pollicitatione nulla actio nascitur,

    Paul. Sent. 5, 12, 9; Vulg. Heb. 4, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > pollicitatio

  • 10 promissivus

    prōmissīvus, a, um, adj. [promitto], promising, promissive; in gram.; promissivum tempus, i. e. the future tense, Cons. p. 2061 P.:

    modus,

    Diom. p. 328 P.:

    sententiae,

    Isid. 2, 21, 18.— Adv.: prōmissīvē, by way of promise, with a promise (postclass.), Tert. adv. Marc. 4, 10.

    Lewis & Short latin dictionary > promissivus

См. также в других словарях:

  • Promising — Prom is*ing, a. Making a promise or promises; affording hope or assurance; as, promising person; a promising day. {Prom is*ing*ly}, adv. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • promising — promising; un·promising; …   English syllables

  • promising — index auspicious, favorable (advantageous), possible, probable, promissory, propitious, viable …   Law dictionary

  • promising to underwrite — index promissory Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • promising — [adj] hopeful able, assuring, auspicious, bright, encouraging, favorable, gifted, happy, likely, lucky, propitious, reassuring, rising, roseate, rosy, talented, up andcoming; concepts 406,548 Ant. hopeless, unpromising …   New thesaurus

  • promising — ► ADJECTIVE ▪ showing great potential. DERIVATIVES promisingly adverb …   English terms dictionary

  • promising — [präm′is iŋ] adj. showing promise of success, excellence, etc. promisingly adv …   English World dictionary

  • promising — prom|is|ing [ˈprɔmısıŋ US ˈpra: ] adj showing signs of being successful or good in the future ▪ a promising career in law ▪ a promising young actor ▪ a promising start >promisingly adv …   Dictionary of contemporary English

  • promising — promisingly, adv. promisingness, n. /prom euh sing/, adj. giving favorable promise; likely to turn out well: a promising young man; a promising situation. [1505 15; PROMISE + ING2] Syn. favorable, reassuring, encouraging. * * * …   Universalium

  • promising — adj. VERBS ▪ be, look, seem, sound ADVERB ▪ extremely, fairly, very, etc. ▪ …   Collocations dictionary

  • promising — prom|is|ing [ pramısıŋ ] adjective * likely to be successful or very good: a highly promising young artist Portland got off to a promising start with four points in the first minute. ╾ prom|is|ing|ly adverb …   Usage of the words and phrases in modern English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»